การเขียนบันเทิงคดี

                                                                ตอนที่๑๒ ปลดขิก                 เริ่มเข้าหน้าฝนอย่างเต็มฤดูในกลางเดือนแปดดูท่าทีฝนปีนี้จะมาเร็วไปไว ชาวบ้านวังทามเริ่มดำนา หลายครอบครัวขนข้าวของลงนอนนา แต่สำหรับเด็กชายบุญกานนอนนาคือกิจวัตรที่บุญทำทุกวันตั้งแต่จำความได้ เช้าใหม่หลังฝนหยุดจากที่ตกทั้งคืน บุญก็ปั่นจักรยานเข้าบ้านเพื่อจะแต่งตัวไปโรงเรียน เห็นแต่ยายบุญถันน้องสาวของตาเถิงเดินออกจากหน้าบ้าน                 “แม่ใหญ่ถันลาวมาหยังแม่ใหญ่” บุญถามยายก้อมเพราะร้อยวันพันปียายบุญถันก็ไม่เคยโผล่มาถึงบ้านของตน                 “อีกระถินสิเอาผัว มันเลยมาเล่าพี่เล่าน้อง” ยายก้อมตอบแบบเส...

                                                                            ตอนที่ ๑๑ ขายงัว                                      เช้าวันใหม่ที่อากาศอึมครึมไปด้วยเมฆฝนที่กำลังตั้งเค้าลอยมาตามสายลมพัดมาหวิว ๆ มันช่างเหมือนกับดวงใจของเด็กน้อยที่หม่นหมองกับเรื่องราวที่โหดร้ายและแสนเจ็บปวด ทุกคนในบ้านต่างเงียบเหงาไม่ค่อยพาทีกันเหมือนแต่ก่อน เสียงประกาศจากเครื่องกระจายเสียงเมื่อวันก่อนย้ำรู้ว่าทางกองทุนสหกรณ์การเกษตรนั้นบอกว่าถึงเวลาใช้เงินคืนแล้ว ประจวบเข้ากับเหตุการณ์ที่ต้องหาเงินไปเสียค่าปรับไหม ซึ่งบุญนั้นเป็นกังวลมากเพราะรู้ดีว่าหนทางออกของปัญหานี้มันคือสิ่งที่จะเพิ่มความเจ็บปวดให้กับตน             ...

                                                    ตอนที่๑๐ ปรับไหม                     ท้องฟ้าเริ่มปกคลุมไปด้วยเมฆฝน แดดแห่งวัสสานฤดูสาดส่องสงมากระทบกับพื้นเลนที่น้ำในแปลงนาแห้งซึงลงสู่เบื้องล่าง หญ้าตามแปลงนาเริ่มยาวผลัดใบสีเขียวสดใสทั่วทั้งทุ่ง หญ้ามีมากจนวัวสามารถมีเวลาได้นอนพักผ่อนกลางวัน ฝูงวัวเริ่มผลัดขนและเริ่มมีน้ำมีนวลมากขึ้น รอยกระดูกซี่โครงเริ่มลบเพราะถูกแทนที่ด้วยเนื้อ อาหารการกินในช่วงหน้าฝนนี้ก็หาได้ง่ายขึ้น ทั้งพืชผัก  ทั้งแมลง                 “บักบุญเบิ่งงัวเด้อ ซุมยายสิขึ้นโคกจักคราว” เสียงกล่าวของยายบัวสายและยายทั้งสองที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าป่ากาผักหวานและต้นอีรอก                 “ครับแม่ใหญ่ หมาน ๆ เด้อ” เด็กชายขอให้ยายท...

                                                ตอนที่ ๙ บุญเบิกบ้าน สิ้นเดือนหกย่างเข้าเดือนเจ็ดออกใหม่สามค่ำหลายหมู่บ้านทั่วถิ่นภาคอีสานจะมีงานบุญประเพณีประจำเดือนของทั้งสิบสองเดือน ซึ่งในเดือนเจ็ดจะตกเป็นเดือนของบุญ ‘ ซำฮะ ’ หรือชำระ หรือรู้จักกันดีในชื่อของบุญเบิกบ้าน ซึ่งเป็นการทำบุญเพื่อชำระล้างสิ่งไม่ดีให้หมดสิ้นไปจากหมู่บ้าน ซึ่งในบางหมู่บ้านที่ไม่ทำบุญเบิกบ้านก็จะมีคนตายติดต่อกันหลายคน เชื่อกันว่าเป็นเพราะผีแม่หม้ายบ้าง ผีปอบบ้าง จึงมีการจัดพิธีสวดคาถาที่เป็นมงคลอยู่ที่หลักบ้าน ซึ่งชาวบ้านวังทามจะมีการจัดงานทำบุญเบิกบ้านขึ้นในอกสองวันขางหน้านี้                 “แล้วจังหันแล้วพากันออกเมือไปต่อด้ายสายสิญจน์เข้าเฮือนไผเฮือนมันเด้อ” พ่อใหญ่จารย์หนูกล่าวขึ้นกลางศาลา                  บุญในฐานะเด็ก...

                                                                                               ตอนที่ ๘  เสียค่าดอง ชีวิตของผืนแผ่นดินที่แห้งแล้งกลับมามีความชุ่มชื้นอีกครั้ง ต้นหญ้าตีนตุ๊กแกตามแปลงนาก็เริ่มขยับกายขยายตัวลุกตื่นขึ้นมารับความสดชื่นจากน้ำฝน ฝูงวัวแห่งทุ่งนาทมบักขามเฒ่ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ลูกวัวที่เกิดมาลืมตาดูโลกเมื่อช่วงต้นฤดูแล้ง เริ่มผลัดขนน้ำนมและหัดเล็มหญ้าอ่อนที่ขึ้นเขียวขจี แม่วัวของแต่ละคอกเริ่มกลับมาสมบูรณ์ พร้อมที่จะมีลูกอีกครั้ง ทำให้ในช่วงนี้จะเห็นฝูงวัววิ่งไล่กันเป็นกลุ่มในบางวัน                  “มื่อนี้งัวอีดำมึงคือเป็นพ้อว้อแพ้แว้แถะบักบุญ”  พ่อใหญ่จารย์หนูถามเด็กชายเกี่ยวกับอาการที่สังเกตเห็นจากความผิดปกติของวัวอีดำ...

                                           ตอนที่ ๗ คาถาปลาค่อ จวนจะสิ้นเดือนหกแต่ยังไร้วี่แววของเงาฝน ท้องฟ้ายังโปร่งใสไม่มีแม้แต่เมฆที่จะมาเกิดฝน มีเพียงแลงแดดที่แผดร้อนลงมาท่ามกลางท้องทุ่งอันเปลี่ยวร้าง ในบางครั้งก็มีลมหมุนพัดหอบเอาฝุ่นใบไม้ม้วนขึ้นบนอากาศ อยู่กลางท้องทุ่ง ซึ่งเป็นสัญญาณที่บอกว่าจะแล้งไปอีกนาน                  “เดือนหกจนสิเดือนเจ็ดแล้วยังบ่ได้กล้าจักตา”  เสียงพูดของชายชราที่ชื่อว่าจารย์หนูพูดอย่างหมดความหวัง พร้อมกับยืนแหงนมองดูฟ้าอยู่กลางท้องทุ่ง                  “ฟ้าแจ้งจ่างป่างลมพัดวอย ๆ  มีแต่มันสิแล้งจนฮอดเดือนเก้าพุ้นหละ”  แม่ใหญ่ทองคำพูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังอู้อี้เพราะอมหมาก                ...