การเขียนบันเทิงคดี

                                                ตอนที่ ๖ ผิดกรรม                   ในห้วงแห่งราตรีกลางทุ่งนาภายใต้แสงเดือนที่สาดส่องลงมา ขบวนวัวก็หยุดเดินเพราะที่เผชิญอยู่ข้างหน้ามันแสงไฟ เกือบสิบดวง จากความเหนื่อยล้ามาทั้งวันของเด็กน้อย ได้ทำให้ตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขาก็มองเห็นดวงไฟนั้นเช่นกัน                 “ไฟผู้ใด๋ แม่นไฟซุมทางในบ้านบ่หละยายจ่อย” ยายบัวสายทักท้วงขึ้นถามเพื่อความแน่ใจว่าเป็นดวงไฟของคนทางบ้านที่ออกติดตามหาวัวกับคนเลี้ยงหรือมันคือแสงไฟของพวกโจรปล้นวัว                 “บ่แม่นดอกสูอย่าพากันเว่าไปมั่ว” ยายทองคำที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดสวนขึ้น                 หมาอี...

                                                    ตอนที่ ๕ ปิ้งเอี่ยน                               แดดแรงจ้าแผดเผาตอฟางดัง ต๊อบ แต๊บ เมื่อมองออกไปที่กลางทุ่งกว้างเห็นอายร้อนของแดดเป็นคลื่นระยิบระยับ ทุ่งนาบางที่ก็ถูกเผาไหม้จากไฟของเจ้าของนา เหลือเพียงแค่ตอซังของต้นข้าวที่เป็นเถ้าถ่านสีดำทั่วทั้งทุ่ง หญ้าเริ่มหากินได้ยากขึ้นทำให้วัวต้องข้ามทุ่งนาทมบักขามเฒ่าเพื่อที่จะไปกินหญ้าบึงหนองบักกอมกับฝูงควายของสามหมู่บ้าน ถึงจะเป็นความเสี่ยงที่จะถูกทำร้ายจากควายฝูงวัวก็ต้องจำทนเพราะมันคือที่สุดท้ายที่เหลือรอดจากมวลเพลิง                 “ฟ้าฝนชลธารปีนี้คือเป็นแนวนี้น้อ” พ่อใหญ่จารย์หนูกล่าวอย่างสิ้นหวังขณะที่แหงนมองดูฟ้าที่ไร้วี่แววของเงาฝน           ...

                                                ตอนที่ ๔ บักขิก                  เช้าวันใหม่ที่สายหมอกปกคลุมทั่วท้องทุ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างที่โปรยลงมาพร้อมกับอากาศที่หนาวเหน็บ ลูกไก่ที่ทิ้งแม่หดคอเดินเหมือนกับมีผ้าคลุมออกหากินข้าวเปลือกตามลาน แม่ไก่ที่มีลูกอ่อนวิ่งนำหน้าลูกเจี๊ยบตรงรี่เข้าไปในคอกวัวเพื่อที่จะไปหาเจ้าแมลงและตัวเห็บบนตัววัวที่ยังนอนขดคู้อยู่ วันนี้บุญสังเกตเห็นว่าตาเถิงนั่งเหลาไม้ไผ่ให้เป็นไม้แหลมเล็กเท่านิ้วมืออยู่ข้างกองไฟซึ่งมีบุญนั่งห่มผ้าเหมือนกับไก่น้อยหนาวน้ำหมอกคอยดูอยู่ แล้วตาเถิงก็ถักเชือกทำเป็นบ่วง บุญรู้ดีว่ามันคืออะไร                 “พ่อใหญ่สิสนเครางัวแม่นบ่”    บุญถามผู้เป็นตาด้วยความอยากรู้                 “แม่น” ตาเถิ...

                                                              ตอนที่ ๓ ทมขามเฒ่า ลมฤดูหนาวพัดผ่าน น่านฟ้าโล่งลิ่ว ไร้รอยฝน ท้องทุ่งนาเริ่มแห้งรัดหญ้าสดตามคันนาลูกข้าวหรือหน่อข้าวตามตอซังข้าวก็เริ่มร่อยหรอชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย วันนี้เป็นวันแรกของการที่นำวัวไปเลี้ยงรวมกันที่นาทมบักขามเฒ่า แม่ได้ตำแจ่วปลาแดกใส่กระปุกเล็ก ๆ ใส่ลงไปในย่ามที่มีขวดน้ำหนึ่งขวดปั้นขาวเหนียวและปิ้งปลาแห้งทีตากแดดเอาไว้เมื่อตอนปลาลงหลี่ที่พ่อกับพ่อใหญ่ของบุญทำไว้ที่นาทาม บุญจัดเตรียมอุปกรณ์ที่จะได้นำไปใช้ คือหนังสติ๊ก บุญได้เปลี่ยนเส้นยางใหม่แทนเส้นเก่าที่เป็นฟันตั๊กแตนเพราะใช้มาตั้งแต่หน้าแล้งของปีที่แล้ว                 “สวยแล้วยามใด๋งัวสิได้ออกคอก” แม่พูดเร่งบุญ ให้รีบจัดการตัวเองให้เสร็จ           ...

                                                                  ตอนที่ ๒  วันศีลใหญ่ วันพระใหญ่มาถึงแล้ว ชาวบ้านวังทามต่างเดินเป็นสายตามกันมุ่งไปยังวัดป่าหลังจากใส่บาตรเสร็จ แม่คำกองแม่ของบุญได้อ่อมกบใส่ผักกะแงงกลิ่นหอมลอยมาตามสายลมชวนให้น้ำลายสอทีเดียว แม่แบ่งตักใส่หม้อจังหันเสร็จสรรพ ร้องเรียกผู้เป็นลูกชายที่อาบน้ำแต่งตัวอยู่บนเรือน                 “บุญ ลงมาเอาหม้อกับติบข้าวเด้อ แม่ออกเพิ่นไปมิดบ้านแล้ว” แม่พูดเร่งให้บุญรีบแต่งตัว                 บุญรีบวิ่งลงมาจากเรือน ตรงเข้าไปในครัวสะพายกระติบข้าวและหิ้วเอาหม้อจังหัน ขึ้นขี่รถจักรยานคู่กาย ตรงรี่ไปที่วัดป่า พวกแม่ออก ที่โรงครัวช่วยกันจัดสำรับภัตตาหาร มือจัดอาหารปากก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วเจรจาถามข่าวข้าวปล...

                                                                                        ตอนที่๑ คู่ปรับเก่า                                  “ตื่น ๆ บุญ ตื่น” เสียงชายชราอายุราวหกสิบปีดังขึ้นแทรกความเงียบสงัดในเวลาจวนจะเช้า เด็กชายบุญลืมตาขึ้นตื่นจากการหลับใหลในค่ำคืน ก่อนที่จะหลับตาลงพร้อมที่จะหลับอีกครั้ง                 “ลุก ๆ ผู้อื่นสิเอาไปล่ามเบิดก่อน ฟ้าวเอางัวเฮาไป พ่อสิเอารถไถไปถ่า” ตาเถิงพูดพลางกับติดเครื่องรถไถ                 เด็กชายบุญรีบพาตัวผละลุกจากที่นอนรีบก้าวขาลงบันไดเถียงนา  แล้วมุ่งหน้าไปที่คอกวัว ...